Sorry, verkeerde bestemming. Vrije tribune van Pol Van Den Driessche in de krant De Standaard
(02-06-2008)
'Je was ferme sterk in Terzake. Opkomen voor de consumenten en tegelijkertijd de regering, en Leterme in het bijzonder, in de wielen rijden. En al een mooie opstap naar het debat morgen in parl.' Dat is de tekst van een sms'je dat ik donderdagavond ontving. Verstuurd door een belangrijk SP.A-medewerker. Ik antwoord met een '?'. Als reactie krijg ik: 'Sorry, verkeerde bestemming.' Kennelijk is de bemoedigende boodschap bedoeld voor kamerlid Bruno Tobback die net daarvoor in Terzake te gast was om er te praten over de ruzie tussen federaal Energieminister Paul Magnette en Electrabel. Ach, er gebeurden al zwaarder accidenten met verkeerd gestuurde sms'je, met name als die een amoureuze inhoud bevatten. Toch verraadt deze minuscule verstrooidheid van een socialistische adviseur een interessante en tegelijk angstaanjagende strategie.
Tot nader order maken de Vlaamse socialisten geen deel uit van de federale regering. Het is bijgevolg volkomen normaal en begrijpelijk dat zij elk incident, om het even welke vermeende misstap, iedere veronderstelde fout van de regering en de meerderheidspartijen aangrijpen om zwaar uit te halen. 'The role of the opposition is to oppose', schamperde Winston Churchill halfweg de vorige eeuw. Geen probleem daarmee.
Wel opmerkelijk is dat de SP.A-medewerker, gepokt en gemazeld in communicatie, er zich in het bijzonder over verheugt dat eerste minister Yves Leterme wordt aangepakt. De huidige premier is immers de oorzaak, de aanstoker noch de inspirator van de fikse rel tussen de PS-minister en de poenscheppende energieleverancier. Iedereen is het erover eens dat de best intelligente Magnette iets te snel concludeerde dat hij 250 miljoen euro van Electrabel kon incasseren voor de staatskas. Het is kwaad kersen eten met hoge heren, zou de PS'er moeten weten. En socialisten rekenden zich eerder al rijk met beloften van almachtige energieleveranciers.
Niettemin vormt de uitschuiver van Magnette - in de ogen van de SP.A - de gedroomde gelegenheid om nog maar eens in te beuken op Leterme. Intellectueel is dat niet netjes.
Iets vergelijkbaars beleefden we deze week met een ander dossier. Sommige commentatoren grijpen het uitslaande brandje tussen Congo en België - ontstaan na duidelijke verklaringen van minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht aan het adres van Kabila - evenzeer aan om Leterme een trap te geven. Volgens de informatie waarover ik beschik, probeert de regeringsleider de jongste dagen dat brandje te blussen en erger te voorkomen. Stel u maar eens voor dat de zaak escaleert en ontspoort. Dat zou dramatisch zijn, weet iedereen die de relatie tussen ons land en zijn vroegere kolonie een beetje kent. Leterme handelt dus wijs door olie op de golven en niet op het vuur te gieten, zonder de inhoud van De Guchts verklaring af te zwakken.
Dat is echter niet de interpretatie die politici van andere partijen - ook uit de meerderheid - geven aan de telefoontjes van de premier naar Kinshasa. Voor sommigen illustreren die pogingen dat Leterme het niet begrijpt, geen gezag heeft, zich laat vernederen. Een prutser, kortom.
Dat is echt niet meer ernstig, dames en heren van andere partijen en achtbare ex-collega's uit de pers. Dit lijkt almaar meer op een doordachte en aangehouden strategie: Leterme beschadigen, ondergraven, kraken. Hij moet eraan. Schiet er maar op los.
En als Leterme met enkele medestanders toch iets goeds zou doen, dan wordt dit het best verzwegen of ondergesneeuwd. Zoals de keuze vorige week om mensen die een overlevingspensioen krijgen eindelijk toch iets substantieels te laten bijverdienen. Een positieve en concrete maatregel voor een aanzienlijke groep mensen.
Jarenlang was ik een behoorlijk streng waarnemer en al eens ongenadig analist van de politieke scène, weliswaar zonder bij te dragen tot de antipolitiek. Vandaag sta ik aan de andere kant. Mijn kritische beschouwingen ventileer ik nu in de eerste plaats binnenskamers.
Ik herinner me de woorden van een scherpzinnig journalist van een onafhankelijk weekblad die me, tijdens een lange reis in een ver land, toevertrouwde - ik behoorde toen zelf nog tot het gilde: 'Weet je, wij blijven altijd doorgaan met hetzelfde doel: de tsjeven moeten eraan. Nooit meer mogen zij aan de macht! 'Quod erat demonstrandum?
Pol Van Den Driessche
CD&V-senator
Verschenen in de krant De Standaard op 2 juni 2008
Terug naar het overzicht
(02-06-2008)
'Je was ferme sterk in Terzake. Opkomen voor de consumenten en tegelijkertijd de regering, en Leterme in het bijzonder, in de wielen rijden. En al een mooie opstap naar het debat morgen in parl.' Dat is de tekst van een sms'je dat ik donderdagavond ontving. Verstuurd door een belangrijk SP.A-medewerker. Ik antwoord met een '?'. Als reactie krijg ik: 'Sorry, verkeerde bestemming.' Kennelijk is de bemoedigende boodschap bedoeld voor kamerlid Bruno Tobback die net daarvoor in Terzake te gast was om er te praten over de ruzie tussen federaal Energieminister Paul Magnette en Electrabel. Ach, er gebeurden al zwaarder accidenten met verkeerd gestuurde sms'je, met name als die een amoureuze inhoud bevatten. Toch verraadt deze minuscule verstrooidheid van een socialistische adviseur een interessante en tegelijk angstaanjagende strategie.
Tot nader order maken de Vlaamse socialisten geen deel uit van de federale regering. Het is bijgevolg volkomen normaal en begrijpelijk dat zij elk incident, om het even welke vermeende misstap, iedere veronderstelde fout van de regering en de meerderheidspartijen aangrijpen om zwaar uit te halen. 'The role of the opposition is to oppose', schamperde Winston Churchill halfweg de vorige eeuw. Geen probleem daarmee.
Wel opmerkelijk is dat de SP.A-medewerker, gepokt en gemazeld in communicatie, er zich in het bijzonder over verheugt dat eerste minister Yves Leterme wordt aangepakt. De huidige premier is immers de oorzaak, de aanstoker noch de inspirator van de fikse rel tussen de PS-minister en de poenscheppende energieleverancier. Iedereen is het erover eens dat de best intelligente Magnette iets te snel concludeerde dat hij 250 miljoen euro van Electrabel kon incasseren voor de staatskas. Het is kwaad kersen eten met hoge heren, zou de PS'er moeten weten. En socialisten rekenden zich eerder al rijk met beloften van almachtige energieleveranciers.
Niettemin vormt de uitschuiver van Magnette - in de ogen van de SP.A - de gedroomde gelegenheid om nog maar eens in te beuken op Leterme. Intellectueel is dat niet netjes.
Iets vergelijkbaars beleefden we deze week met een ander dossier. Sommige commentatoren grijpen het uitslaande brandje tussen Congo en België - ontstaan na duidelijke verklaringen van minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht aan het adres van Kabila - evenzeer aan om Leterme een trap te geven. Volgens de informatie waarover ik beschik, probeert de regeringsleider de jongste dagen dat brandje te blussen en erger te voorkomen. Stel u maar eens voor dat de zaak escaleert en ontspoort. Dat zou dramatisch zijn, weet iedereen die de relatie tussen ons land en zijn vroegere kolonie een beetje kent. Leterme handelt dus wijs door olie op de golven en niet op het vuur te gieten, zonder de inhoud van De Guchts verklaring af te zwakken.
Dat is echter niet de interpretatie die politici van andere partijen - ook uit de meerderheid - geven aan de telefoontjes van de premier naar Kinshasa. Voor sommigen illustreren die pogingen dat Leterme het niet begrijpt, geen gezag heeft, zich laat vernederen. Een prutser, kortom.
Dat is echt niet meer ernstig, dames en heren van andere partijen en achtbare ex-collega's uit de pers. Dit lijkt almaar meer op een doordachte en aangehouden strategie: Leterme beschadigen, ondergraven, kraken. Hij moet eraan. Schiet er maar op los.
En als Leterme met enkele medestanders toch iets goeds zou doen, dan wordt dit het best verzwegen of ondergesneeuwd. Zoals de keuze vorige week om mensen die een overlevingspensioen krijgen eindelijk toch iets substantieels te laten bijverdienen. Een positieve en concrete maatregel voor een aanzienlijke groep mensen.
Jarenlang was ik een behoorlijk streng waarnemer en al eens ongenadig analist van de politieke scène, weliswaar zonder bij te dragen tot de antipolitiek. Vandaag sta ik aan de andere kant. Mijn kritische beschouwingen ventileer ik nu in de eerste plaats binnenskamers.
Ik herinner me de woorden van een scherpzinnig journalist van een onafhankelijk weekblad die me, tijdens een lange reis in een ver land, toevertrouwde - ik behoorde toen zelf nog tot het gilde: 'Weet je, wij blijven altijd doorgaan met hetzelfde doel: de tsjeven moeten eraan. Nooit meer mogen zij aan de macht! 'Quod erat demonstrandum?
Pol Van Den Driessche
CD&V-senator
Verschenen in de krant De Standaard op 2 juni 2008
Terug naar het overzicht
