Els Schelfhout en Pol Van Den Driessche over het ondraaglijk lijden van het Tibetaanse volk
(26-03-2008)
De laatste dagen van de regeringsvorming zorgden er vermoedelijk voor dat de parlementaire gedachtewisseling over de toestand in Tibet minder aandacht kreeg in de Vlaamse media. Nochtans was de discussie in de Commissie Buitenlandse Zaken van Kamer en Senaat best interessant en soms zeer verhelderend. Verrassend ook, omdat de aartsrivalen Karel De Gucht (liberaal minister van Buitenlandse Zaken) en Jean-Marie Dedecker (kopman van LDD) het over sommige punten eens waren; deze vaststelling verbaasde zichtbaar ook beide kemphanen zelf.
Samen met hen vinden wij een heuse boycot van de Olympische Zomerspelen in China vandaag niet het meest aangewezen middel om het respect voor de mensenrechten en het lot van het Tibetaanse volk te verbeteren.
Vooreerst zouden op die manier de duizenden atleten worden gestraft voor iets waar zij eigenlijk niets mee te maken hebben. De politiek mag de sporters, die vele jaren hard hebben getraind om de Olympische selectie te halen, niet gebruiken. Al staat het de atleten natuurlijk vrij hun mening te geven over onaanvaardbare praktijken in het land waar zij straks te gast zijn.
Maar bovenal zou een totale boycot van de Spelen in Peking de netelige kwestie na een korte storm schrappen van de internationale agenda. Nogal voorspelbaar zou de Chinese overheid kort daarna de buitenlandse media weghouden van gevoelige plaatsen en daarna de mensenrechtenactivisten en de Tibetanen de rekening van de afgang presenteren.
Het lijkt ons zinrijker en doeltreffender de Spelen wel te laten doorgaan en die megamanifestatie aan te grijpen om, te gepaste tijde, te wijzen op de onaanvaardbare aanpak door de Chinese autoriteiten. Dat deed ook Radio1-voetbaljournalist Jan Wauters tijdens het Wereldkampioenschap Voetbal in 1978. Het toernooi vond toen plaats in Argentinië, waar het volk kreunde onder het regime van de generaals. Herhaaldelijk doorspekte de uitstekende voetbalcommentator zijn verslagen met beschouwingen over de wandaden van de militairen. “Zij deden er alles aan om hun land zo goed mogelijk voor te stellen, terwijl ze eigenlijk schofterig bezig waren en de ‘vuile oorlog’ tegen de ‘subversivos’ volop woedde”, herinnert Wauters zich nog onlangs in een gesprek met “Tertio”. De sportpers staat dus voor een boeiende zomer en niet alleen omwille van de prestaties, dunkt ons.
Opmerkelijk tijdens de parlementaire discussie vorige week was de tussenkomst van de liberalen, of althans van sommigen. De minister behield het evenwicht, maar collega Paul Wille – zelf China-kenner en aanhanger van Chin Tao - vond het nodig uit te halen naar de Tibetaanse actievoerders. Zijn partijgenote en commissievoorzitter Hilde Vautmans bestond het om te klagen over de “overlast voor de buurtbewoners” die door betogers voor de Chinese ambassade in Brussel wordt veroorzaakt. Op onze reactie, kregen wij prompt het verwijt dat onze verontwaardiging “geveinsd” was.
Hallo, wij zijn wel degelijk boos! Over de houding van bepaalde gezagsdragers tegen het ondragelijke lijden van het Tibetaanse volk, nu al decennialang. Wij willen dat de overheid eerbied opbrengt voor de mensenrechten, in Tibet en in heel China. De rapporten van alle mensenrechtenorganisaties zijn vernietigend. Hoe de wereldgemeenschap kan bijdragen tot een positieve omwenteling, mag onderwerp vormen van een debat. Maar een ding is zonneklaar: erover zwijgen en doen alsof onze neus bloedt, biedt zeker geen soelaas. Totalitaire regimes – zoals in Argentinië en de Sovjetunie – zijn mee onderuit gehaald onder de druk van dissidenten in het land zelf en door het aangehouden protest van critici en journalisten in het buitenland.
Tenzij we zouden moeten zwijgen omwille van de economische en financiële belangen? Kom nou. We zijn ons wel bewust van het grote belang van de Chinese markt voor Belgische bedrijven; China is ons twaalfde exportland met een uitvoer van bijna 3 miljard euro. Tal van vooral Vlaamse bedrijven doen uitstekende zaken in het onmetelijk grote land. Dat verheugt ons oprecht. Naast officiële handelsmissies reisden liberale politici de jongste jaren herhaaldelijk naar het verre land om de mercantiele contacten te verstevigen. Betekent dit alles dat we dan maar onze ogen en monden moeten gesloten houden voor de wantoestanden in het volkrijkste land van de wereld? Blijven we omwille van de poen blind voor de vele executies, voor de handel in menselijke organen, voor de rol in het Darfoer-conflict? Ook dat zijn ethische kwesties!
In het nieuwe regeerakkoord staat in het hoofdstuk Buitenlands beleid woordelijk: “Geld is belangrijk, maar het is niet alles.”. Ook het woord mensenrechten valt en een beetje hoger lezen we dat die haast mythische 0,7% van het bruto nationaal inkomen in 2010 echt een feit zal zijn.
Als christen-democraten zijn we daar bijzonder blij om. Het zal ons ook bijzonder stimuleren om het buitenlandbeleid, dat bijna exclusief in handen is van liberale excellenties, van zeer nabij te volgen. Kritisch ook, zoals het van parlementsleden kan worden verwacht.
(Deze opinie verscheen als vrije tribune in De Morgen van 26 maart 2008)
Terug naar het overzicht
(26-03-2008)
De laatste dagen van de regeringsvorming zorgden er vermoedelijk voor dat de parlementaire gedachtewisseling over de toestand in Tibet minder aandacht kreeg in de Vlaamse media. Nochtans was de discussie in de Commissie Buitenlandse Zaken van Kamer en Senaat best interessant en soms zeer verhelderend. Verrassend ook, omdat de aartsrivalen Karel De Gucht (liberaal minister van Buitenlandse Zaken) en Jean-Marie Dedecker (kopman van LDD) het over sommige punten eens waren; deze vaststelling verbaasde zichtbaar ook beide kemphanen zelf.
Samen met hen vinden wij een heuse boycot van de Olympische Zomerspelen in China vandaag niet het meest aangewezen middel om het respect voor de mensenrechten en het lot van het Tibetaanse volk te verbeteren.
Vooreerst zouden op die manier de duizenden atleten worden gestraft voor iets waar zij eigenlijk niets mee te maken hebben. De politiek mag de sporters, die vele jaren hard hebben getraind om de Olympische selectie te halen, niet gebruiken. Al staat het de atleten natuurlijk vrij hun mening te geven over onaanvaardbare praktijken in het land waar zij straks te gast zijn.
Maar bovenal zou een totale boycot van de Spelen in Peking de netelige kwestie na een korte storm schrappen van de internationale agenda. Nogal voorspelbaar zou de Chinese overheid kort daarna de buitenlandse media weghouden van gevoelige plaatsen en daarna de mensenrechtenactivisten en de Tibetanen de rekening van de afgang presenteren.
Het lijkt ons zinrijker en doeltreffender de Spelen wel te laten doorgaan en die megamanifestatie aan te grijpen om, te gepaste tijde, te wijzen op de onaanvaardbare aanpak door de Chinese autoriteiten. Dat deed ook Radio1-voetbaljournalist Jan Wauters tijdens het Wereldkampioenschap Voetbal in 1978. Het toernooi vond toen plaats in Argentinië, waar het volk kreunde onder het regime van de generaals. Herhaaldelijk doorspekte de uitstekende voetbalcommentator zijn verslagen met beschouwingen over de wandaden van de militairen. “Zij deden er alles aan om hun land zo goed mogelijk voor te stellen, terwijl ze eigenlijk schofterig bezig waren en de ‘vuile oorlog’ tegen de ‘subversivos’ volop woedde”, herinnert Wauters zich nog onlangs in een gesprek met “Tertio”. De sportpers staat dus voor een boeiende zomer en niet alleen omwille van de prestaties, dunkt ons.
Opmerkelijk tijdens de parlementaire discussie vorige week was de tussenkomst van de liberalen, of althans van sommigen. De minister behield het evenwicht, maar collega Paul Wille – zelf China-kenner en aanhanger van Chin Tao - vond het nodig uit te halen naar de Tibetaanse actievoerders. Zijn partijgenote en commissievoorzitter Hilde Vautmans bestond het om te klagen over de “overlast voor de buurtbewoners” die door betogers voor de Chinese ambassade in Brussel wordt veroorzaakt. Op onze reactie, kregen wij prompt het verwijt dat onze verontwaardiging “geveinsd” was.
Hallo, wij zijn wel degelijk boos! Over de houding van bepaalde gezagsdragers tegen het ondragelijke lijden van het Tibetaanse volk, nu al decennialang. Wij willen dat de overheid eerbied opbrengt voor de mensenrechten, in Tibet en in heel China. De rapporten van alle mensenrechtenorganisaties zijn vernietigend. Hoe de wereldgemeenschap kan bijdragen tot een positieve omwenteling, mag onderwerp vormen van een debat. Maar een ding is zonneklaar: erover zwijgen en doen alsof onze neus bloedt, biedt zeker geen soelaas. Totalitaire regimes – zoals in Argentinië en de Sovjetunie – zijn mee onderuit gehaald onder de druk van dissidenten in het land zelf en door het aangehouden protest van critici en journalisten in het buitenland.
Tenzij we zouden moeten zwijgen omwille van de economische en financiële belangen? Kom nou. We zijn ons wel bewust van het grote belang van de Chinese markt voor Belgische bedrijven; China is ons twaalfde exportland met een uitvoer van bijna 3 miljard euro. Tal van vooral Vlaamse bedrijven doen uitstekende zaken in het onmetelijk grote land. Dat verheugt ons oprecht. Naast officiële handelsmissies reisden liberale politici de jongste jaren herhaaldelijk naar het verre land om de mercantiele contacten te verstevigen. Betekent dit alles dat we dan maar onze ogen en monden moeten gesloten houden voor de wantoestanden in het volkrijkste land van de wereld? Blijven we omwille van de poen blind voor de vele executies, voor de handel in menselijke organen, voor de rol in het Darfoer-conflict? Ook dat zijn ethische kwesties!
In het nieuwe regeerakkoord staat in het hoofdstuk Buitenlands beleid woordelijk: “Geld is belangrijk, maar het is niet alles.”. Ook het woord mensenrechten valt en een beetje hoger lezen we dat die haast mythische 0,7% van het bruto nationaal inkomen in 2010 echt een feit zal zijn.
Als christen-democraten zijn we daar bijzonder blij om. Het zal ons ook bijzonder stimuleren om het buitenlandbeleid, dat bijna exclusief in handen is van liberale excellenties, van zeer nabij te volgen. Kritisch ook, zoals het van parlementsleden kan worden verwacht.
(Deze opinie verscheen als vrije tribune in De Morgen van 26 maart 2008)
Terug naar het overzicht
