Open brief Els Schelfhout en Pol Van Den Driessche aan minister Karel De Gucht i.v.m. wantoestanden in Bulgaarse weeshuizen
(20-01-2008)
We zien ons genoodzaakt u opnieuw een brief te schrijven, zo kort na onze vorige.
De eerste keer waren wij zo vermetel u een idee aan te reiken waarmee het imago van ons land in het buitenland kan opgevijzeld worden. We suggereerden om de nakende heiligverklaring van onze landgenoot en gedreven voorvechter voor de rechten van armen, zieken en verschoppelingen, pater Damiaan, aan te grijpen om ons imago in de wereld te verbeteren.
Ons land heeft inderdaad nood aan symbolen en grote figuren. Maar het spreekt voor zich dat België daarnaast ook behoefte heeft aan mensen die, naar het voorbeeld van onder meer pater Damiaan, hun verantwoordelijkheid opnemen om het lot van de zieken, de zwakken, de verschoppelingen te verbeteren.
Enkele dagen geleden, op maandagavond 14 januari, werd op Canvas de documentaire van de Britse journaliste Kate Blewett, ‘Bulgaria’s abandoned Children’ uitgezonden. Net als u, Chris Dusauchoit en duizenden andere kijkers, zaten wij verbijsterd te kijken. De prangende, pijnlijke beelden houden ons en ongetwijfeld ook u bezig. We liggen er ’s nachts wakker van.
75 kinderen, lichamelijk en geestelijk misvormd, die met lege ogen voor zich uitstaren om zo veel hardvochtigheid van hun ‘verzorgers’. In geen zeventien jaar, sinds de reportage over de Roemeense weeskinderen, zagen we zulke schokkende beelden.
Eind 1995 deed Bulgarije een eerste verzoek tot toetreding tot de Europese Unie. In mei 2004 beantwoordde Bulgarije niet aan de toelatingseisen. Er was onder meer sprake van corruptie en mensenhandel. Andere bezorgdheden waren de leefomstandigheden van Roma-zigeuners en gehandicapten.
De leefomstandigheden in instellingen voor gehandicapten waren toen een terugkerend knelpunt in het toenaderingsproces tussen de EU en Bulgarije. Ziekenhuizen en opvangcentra waren overbevolkt, patiënten werden vastgebonden, waren bijzonder schamel gekleed en werden nauwelijks gevoed, zo bleek uit verschillende rapporten van Amnesty International.
Op 1 januari 2007 werd Bulgarije dan toch lid van de Europese Unie. Een jaar later blijkt de situatie in vele instellingen niet verbeterd, wel integendeel: Bulgaarse kinderen worden vandaag gehandicapt als gevolg van ondervoeding en mishandeling in instellingen.
We stellen ons vragen bij de criteria die de EU hanteerde voor de toetreding, maar nog veel meer bij de wijze waarop gekende knelpunten (niet) worden opgevolgd.
Meneer de minister, wij hopen dat u – net zoals Damiaan en andere Belgen - de kant van de zwakkere mensen kiest. Dat u voor hen zult opkomen. Deze vormen van kindermishandeling en verwaarlozing zijn ontoelaatbaar in een EU-land.
Inmiddels ontfermt UNESCO zich over de ongelukkige kinderen, maar dat alleen is onvoldoende. Deskundigen vertellen dat de toestand even schrijnend is in andere instellingen, weeshuizen, psychiatrische centra in Bulgarije. We moeten aansturen op een drastische aanpak vanwege de Bulgaarse overheid. Internationale politieke druk kan deze zaak vooruithelpen, menen wij. Laten wij het voortouw nemen.
Wilt u hierover contact opnemen met de Bulgaarse ambassadeur in ons land en hem onze trieste bezorgdheid én grote ergernis meedelen? Het lot van deze kinderen, Europeanen anno 2008, gaat ons allen aan.
In een aparte brief zullen wijzelf alvast aankloppen bij de Ambassadeur van Bulgarije in België. Daarin zullen wij hem onze zorgen overmaken.
We kijken belangstellend uit naar de initiatieven die u eerstdaags zal nemen. Intussen groeten wij u, achtingsvol,
Terug naar het overzicht
(20-01-2008)
We zien ons genoodzaakt u opnieuw een brief te schrijven, zo kort na onze vorige.
De eerste keer waren wij zo vermetel u een idee aan te reiken waarmee het imago van ons land in het buitenland kan opgevijzeld worden. We suggereerden om de nakende heiligverklaring van onze landgenoot en gedreven voorvechter voor de rechten van armen, zieken en verschoppelingen, pater Damiaan, aan te grijpen om ons imago in de wereld te verbeteren.
Ons land heeft inderdaad nood aan symbolen en grote figuren. Maar het spreekt voor zich dat België daarnaast ook behoefte heeft aan mensen die, naar het voorbeeld van onder meer pater Damiaan, hun verantwoordelijkheid opnemen om het lot van de zieken, de zwakken, de verschoppelingen te verbeteren.
Enkele dagen geleden, op maandagavond 14 januari, werd op Canvas de documentaire van de Britse journaliste Kate Blewett, ‘Bulgaria’s abandoned Children’ uitgezonden. Net als u, Chris Dusauchoit en duizenden andere kijkers, zaten wij verbijsterd te kijken. De prangende, pijnlijke beelden houden ons en ongetwijfeld ook u bezig. We liggen er ’s nachts wakker van.
75 kinderen, lichamelijk en geestelijk misvormd, die met lege ogen voor zich uitstaren om zo veel hardvochtigheid van hun ‘verzorgers’. In geen zeventien jaar, sinds de reportage over de Roemeense weeskinderen, zagen we zulke schokkende beelden.
Eind 1995 deed Bulgarije een eerste verzoek tot toetreding tot de Europese Unie. In mei 2004 beantwoordde Bulgarije niet aan de toelatingseisen. Er was onder meer sprake van corruptie en mensenhandel. Andere bezorgdheden waren de leefomstandigheden van Roma-zigeuners en gehandicapten.
De leefomstandigheden in instellingen voor gehandicapten waren toen een terugkerend knelpunt in het toenaderingsproces tussen de EU en Bulgarije. Ziekenhuizen en opvangcentra waren overbevolkt, patiënten werden vastgebonden, waren bijzonder schamel gekleed en werden nauwelijks gevoed, zo bleek uit verschillende rapporten van Amnesty International.
Op 1 januari 2007 werd Bulgarije dan toch lid van de Europese Unie. Een jaar later blijkt de situatie in vele instellingen niet verbeterd, wel integendeel: Bulgaarse kinderen worden vandaag gehandicapt als gevolg van ondervoeding en mishandeling in instellingen.
We stellen ons vragen bij de criteria die de EU hanteerde voor de toetreding, maar nog veel meer bij de wijze waarop gekende knelpunten (niet) worden opgevolgd.
Meneer de minister, wij hopen dat u – net zoals Damiaan en andere Belgen - de kant van de zwakkere mensen kiest. Dat u voor hen zult opkomen. Deze vormen van kindermishandeling en verwaarlozing zijn ontoelaatbaar in een EU-land.
Inmiddels ontfermt UNESCO zich over de ongelukkige kinderen, maar dat alleen is onvoldoende. Deskundigen vertellen dat de toestand even schrijnend is in andere instellingen, weeshuizen, psychiatrische centra in Bulgarije. We moeten aansturen op een drastische aanpak vanwege de Bulgaarse overheid. Internationale politieke druk kan deze zaak vooruithelpen, menen wij. Laten wij het voortouw nemen.
Wilt u hierover contact opnemen met de Bulgaarse ambassadeur in ons land en hem onze trieste bezorgdheid én grote ergernis meedelen? Het lot van deze kinderen, Europeanen anno 2008, gaat ons allen aan.
In een aparte brief zullen wijzelf alvast aankloppen bij de Ambassadeur van Bulgarije in België. Daarin zullen wij hem onze zorgen overmaken.
We kijken belangstellend uit naar de initiatieven die u eerstdaags zal nemen. Intussen groeten wij u, achtingsvol,
Terug naar het overzicht
